Stan przejściowy.

Jeszcze nie ciepło, ale nie zimno, nie zima, ale ledwo przedwiośnie. Nie płaszcz, ale kurtka, nie chusta, a golf, nie dzwony, a chinosy. I włosy długie, a jednak nie-długie. I jak długo tak będzie? Sama nie wiem. Stan przejściowy :)
Czasem nie warto szukać recepty idealnej, warto poczekać, przeczekać i (się) doczekać.
Dzisiaj tak jak lubię najbardziej, po mojemu. I od dzisiaj tak tu będzie. Żadnych wielkich rzeczy- bo to nie blog o podróżach czy wielkiej modzie; mało nowych rzeczy- bo te stare w szafie są jeszcze całkiem do rzeczy ;) i wtedy kiedy czasowo dam radę. Czyli: stan przejściowy :)

Dzień Kobiet.

Taka oto sytuacja :)

Kwiaty od najukochańszego mężczyzny z rana :)

Kochane Kobietki i ja Wam życzę mnóstwa miłości i radości, nie tylko w tym jednym dniu :)

WSZYSTKIEGO DOBREGO!

Dziel-na setki razy. Żal odchodzić.

Odkąd pamiętam byłam dzielna. Musiałam sobie radzić w życiu, czesto z pomocą przychodziła też przypadkowo wyciągniętą dłoń ze strony osób, po których bym się tego nie spodziewała. Ale z czystym sumieniem mogę dzisiaj powiedzieć, że to co mam zawdzięczam swojemu uporowi, niezłomności i ciężkiej pracy.
Lubię dzielić się szczęściem z osobami, które potrafią przyjąć życzliwość. Czasem to wskazówka dla starszej pani w sklepie, czasem wykonanie kilku telefonów, aby uzyskać ważne informacje dla potrzebującego, a czasem przysługa- dla mnie niewiele, a dla drugiej strony ogrom szczęścia. Otwartość na potrzeby innych- chyba tak potrafiłabym to określić.

Futrzaka prezentowałam Wam w początkach mojej ciąży TUTAJ i niemal na jej półmetku TUTAJ. I potem zaległ sobie w szafie, ale nie rozstałam się z nim i chociaż dodaje mi kilogramów, to jest dla mnie sprawdzonym docieplaczem na brak zdecydowania w pogodzie.

Ta pogoda totalnie mnie rozstraja. Wczoraj było cudowne słońce i ponad dziesięć na plusie, a dzisiaj już jest cały dzień na minusie. Ledwo zaczęło mi się chcieć, a już mi sie nie chce ;)
Z pozytywnych rzeczy, to wzięłam się za siebie i wróciłam do treningów, w końcu. Co prawda są to ćwiczenia raz w tygodniu, ale czuję się już o niebo lepiej. Ja bez ruchu usycham, bo to nie chodzi nawet o jakieś zbędne kilogramy, ale przede wszystkim o wyrzucenie z siebie adrenaliny i przypływ endorfin.
I czekam na wiosnę i słońce, plissss.